خط ارتباطی
در عصر ارتباطات، انزوا پذیرفتنی نیست و زندگی بی رابطه، مرگ روح است.
عرش الهی، مرکز بی نهایت شماره اتصال با آفریده هاست و هر کس از هر و هر زمان و به هر زبان می تواند با این مرکز مکالمه کند، بی آنکه خطی روی خطی بیفتد.
خدا در مرکز ملکوتی دعا، هر لحظه آماده دریافت پیام «نیاز است».
کسی که روزی پنج بار با او تکلم می کند، از تنهایی در می آید، کلیم خدا می شود و احساس بی پناهی نمی کند.
خدا که آن سوی خط تماس است، دوست دارد در خوشیها هم سراغ از او بگیریم، نه فقط وقتی گرفتار می شویم و به دردسر می افتیم. بی معرفتی است که فقط وقتی مظطر می شویم از اورژانس دعا استمداد کنیم و انتظار کمک فوری داشته باشیم.
او همیشه گوش به زنگ ماست. ماییم که گاهی حوصله حرف زدن با او را نداریم، یا تماس و دعوت او را بی جواب می گذاریم.
شیطان سعی می کند در جبهه معنوی، رابطه ما با خدا را قیچی کند، یا روی خط نیایش، «پارازیت ریا» بیندازد. مکالمه ما با مرکز نباید قطع و وصل شود یا صدایش خش خش داشته باشد.
باید «دیش» رحمت گیر را بر بام بلند نیایش نصب کنیم و دریافت کننده دل را روی طول موج اجابت تنظیم کنیم، تا صدای استجابت دعا به گوش دلمان برسد.
اگر «امن یجیب» که رمز اجابت است نتوانست خط ما را به خدا مرتبط سازد، باید دید کدام گناه و غفلت موجب قطع تماس شده است؟
گاهی قساوت دل و غذاهای حرام و دوستان بد در سیستم ارتباطی ما و خدا اختلال ایجاد می کنند و صدایمان به خدا نمی رسد.
گاهی تنها یک «یا رب» خالصانه، یک آه برخاسته از دل، یک قطره اشک ندامت، یک دل شکسته و یک توسل بی ریا، ما را به خدا وصل می کند.
اگر محبت و معرفت اهل بیت را داشته باشیم، «آل محمد» به ما خط می دهند، آنگاه می توانیم با چهارده خط مستقیم با خدا مرتبط شویم.
«ولایت» تلفن همراه ما برای تماس با شبکه ملکوتی خداست.
حیف است که در جهان ارتباطات، با خدا و رسول و اهل بیت، رابطه نداشته باشیم.
«ازکتاب نگاه تا نگاه، جواد محدثی با کمی تخلیص»