ساکنان زمین و آسمان به تو عشق می ورزند
راستش را به ما نگفتند یا لااقل همه ی راست را به ما نگفتند.
گفتند: تو که بیایی خون به پا می کنی، جوی خون به راه می اندازی، از کشته پشته می سازی و ما را
از ظهور تو ترساندند.
ما از همان کودکی، تو را دوست داشتیم. با همه وجودمان بی تاب آمدنت بودیم. عشق تو با سرشت ما
عجین شده بود و آمدنت، طبیعی ترین و شیرین ترین نیازمان بود.
اما کسی به ما نگفت که چه گلستانی می شود جهان، وقتی که تو بیایی.
همه، پیش از آنکه نگاه مهر گستر دست های عاطفه ی تو را توصیف کنند، شمشیر تو را نشانمان دادند.
آری، برای اینکه گل ها و نهال ها رشد کنند، باید علف های هرز را وجین کرد و این جز با داسی برنده و
سهمگین، ممکن نیست.
برای آنکه مظلومان تاریخ، نفسی به راحتی بکشند، باید پشت و پوزه ظالمان و ستمگران را به خاک
مالید و نسلشان را از روی زمین برچید. برای اینکه عدالت بر کرسی بنشیند، باید سریر ستم آلوده
سلطنت را واژگون کرد و به دست نابودی سپرد. و اینها همه، همان معجزه ای است که تنها از دست تو
بر می آید.
اما مگر نه اینکه اینها همه مقدمه است برای رسیدن به بهشتی که تو بانی آنی؟ آن بهشت را کسی
برای ما ترسیم نکرد.
کسی به ما نگفت که آن ساحل امید که در پس این دریای خون نشسته است چگونه ساحلی است؟
کسی به ما نگفت که وقتی تو بیایی:
پرندگان در آشیانه های خود جشن می گیرند و ماهیان دریا شادمان می شوند و چشمه ساران
می جوشند و زمین چندین برابر محصول خویش را عرضه می کند.
به ما نگفتند که وقتی که تو بیایی:
ساکنان زمین و آسمان به تو عشق می ورزند، آسمان بارانش را فرو می فرستد، زمین گیاهان خود را
می رویاند...
همه امت به آغوش تو پناه می آورند همانند زنبوران عسل به ملکه خویش. و تو عدالت را آنچنان که باید
و شاید در پهنه جهان می گستری و خفته ای را بیدار نمی کنی و خونی را نمی ریزی.
به ما نگفته بودند که وقتی تو بیایی:
رفاه و آسایشی می آید که نظیر آن پیش از این نیامده است. مال و ثروت آنچنان وفور می یابد که هر که
نزد تو بیاید فوق تصورش دریافت می کند.
به ما نگفتند که وقتی تو بیایی:
هیچکس فقیر نمی ماند و مردم برای صدقه دادن به دنبال نیازمند می گردند و پیدا نمی کنند، مال را به
هرکه عرضه می کنند می گوید:بی نیازم.
ای محبوب ازلی و ای معشوق آسمانی!
ما بی آنکه مختصات آن بهشت موعود را بدانیم و مدینه فاضله حضور تو را بشناسیم، تو را دوست
می داشتیم و می داریم و به تو عشق می ورزیم. ظهور تو بی تردید بزرگترین جشن عالم خواهد بود و
عاقبت جهان را ختم به خیر خواهد کرد...
منبع: کتاب حریم یار( ویژه نامه حج تمتع 1390)